पोस्ट्स

जून, २०२५ पासूनच्या पोेस्ट दाखवत आहे

"एक गोडी बाभळ आणि माझ्या बालपणीच्या आठवणी "

इमेज
उन्हाची तीव्रता आणि अंगाची लाही.. ' नेहमीच येतो उन्हाळा ' या वक्तीप्रमाणे उन्हाळा दरवर्षी आपल्या जीवनात येतो. लहानपणी माझा सगळ्यात आवडता असणारा ऋतू उन्हाळा. यावरती मी आधीच्या ब्लॉग वरती लिहिलेच आहे. लहानपणीच्या त्या अनेक असंख्या आठवणी आजही  मनाच्या कोपऱ्यामध्ये ताज्या आहेत. आता गाव सुटलं, तशा त्या आठवणीही मागे सुटत गेल्या. शाळेच्या सुट्टीत मनसोक्त जगलेला उन्हाळा. आज मात्र मला बोचरा वाटत होता.  वर्तमानपत्रात रोजच उन्हाची तीव्रता वाचत होतो. कधी 42, 43, अगदी 45,46 ही त्याची तीव्रता आकड्यांमध्ये मोजत होतो. विज्ञानाच्या सुख -सोयींनी झालर पांगरलेला मी. आज माझ्याकडे स्लॅबच घर आहे. फॅन आहे,कुलर आहे. तरीही या उन्हाळ्यापासून मी का बेचैन आहे? आधी तर हे माझ्याकडे काहीच नव्हतं. तरी मी किती आनंदी होतो.  लहानपणीच्या आठवणीतील बाभळीचे झाड   काय होतं माझ्या सुखाचं, माझ्या आनंदाचे कारण? आज माझं मन पुन्हा जुन्या आठवणी इकडे खेचू लागलं. या उन्हाची कसलीही तमा न बाळगता, मन तिच्या सावलीत बागडू लागलं. सिमेंटच्या जंगलातून मला खेचून आणणारी आणि या रखरखत्या उन्हामध्ये तिच्या सावलीमध्ये ...

प्रेमाच शव...हत्याकांडांच्या सावलीत..

इमेज
                       प्रेम.....  प्रेम हा असा शब्द, नकळत जरी कानावर पडला तरी; या हृदयाची स्पंदन वाढवणारा. अंगावरती एक हर्षदायी काटा उभा करणारा. आठवणींच्या एका खोल भाव विश्वात घेऊन जाणारा. कधीतरी नकळतपणे डोळ्यांच्या कडा ओलावणारा, तर कधी एक स्मित हास्य निर्माण करणारा. असे एक ना अनेक रंग या प्रेमाचे. प्रेम.. कोणासाठी जीवन असत, कोणासाठी जबाबदारी असतं, कोणासाठी त्याग असतं, कोणासाठी आत्मसमर्पण असतं, तर कोणासाठी भक्ती असतं...  अशा या हिमालया एवढ्या उंची असणाऱ्या आणि समुद्र एवढी खोली असणाऱ्या " प्रेम" या विषयावर मी कधीतरी लिहील. हे माझ्या स्वप्नातही आलं नव्हतं. कारण काही विषय अशी असतात की, त्यांच्यावर लिहिण्या  एवढी आपल्या विचारांची उंची आपण कधी गाठू शकत नाही. अशा विषयावर लिहिणं म्हणजे एक तपस्या वाटते. प्रेम या विषयावर लिहिता लिहिता कितीतरी महान लेखकांची हयात गेली. त्यामुळे त्यांच्या एवढी उंची आपण न घाटता. फक्त त्यांच्या विचारांचे पाईक व्हावं. एवढं जरी केले तरी प्रेमा विषय आपण खूप काही केल याची जाणीव होते. अन जर मला कध...

"जनरल ते एसी – प्रवास नाही, प्रतिमा आहे!"

इमेज
          नमस्कार वाचक मित्रांनो,  गेले काही दिवस ब्लॉगवर नियमितपणे काही लिहिता आलं  नाही, याची जाणीव मला होती. काही वैयक्तिक कारणांमुळे लेखनात थोडा खंड पडला. पण मनात विचार सतत चालूच होते – पुन्हा लिहायला सुरुवात करायची, पुन्हा तुमच्याशी संवाद साधायचा. आज पुन्हा नव्यानं सुरुवात करत आहे. तुमचा नेहमीसारखा विश्वास आणि साथ मिळेल, हीच आशा!          – तुमचा, कुलदीप लोंढे               दोन रेल्वे डब्बे... दोन भारत!   प्रवास! जो कधी असतो निवांत भटकंतीचा. तर कधी असतो रोजचाच पोटापाण्यासाठी केलेला. तर कधी असतो तो आपल्या गावाकडे घेऊन जाणारा. जो तो आपापल्या परीने प्रवासाला निघालेला असतो. मीही आज गावाकडे जाण्यासाठी अशाच एका प्रवासाला निघालो होतो. त्यावेळी मला कधी वाटलं सुद्धा नाही आजचा प्रवास माझ्या एवढ्या आठवणीतला बनेल. मला एवढा अंतर्मुख होऊन विचार करायला लावेल. मला एकाच प्रवासात दोन भारत पाहायला मिळेल. हो पण मी हे सगळं अनुभवलं त्याच अनुभवातील ही व्यक्त भावना......  गावी जाण्यासाठी मी लगभगने रूम ...